Grytsjerinttroch

   Het werd een onrustige nacht. Ik voelde mijn hart bonken met een veel te hoge hartslag, ik had geen koorts maar die voeten, hè. Toch maar even twee paracetamols ingenomen en toen heb ik gelukkig nog een uurtje geslapen. Ik werd wel ongerust, zou het wel verstandig zijn om de laatste 29 km nog te doen, als mijn lichaam aangaf dat het niet goed was? En zou ik het wel kunnen?  Hoe dan ook, om half zes stond het ontbijt voor ons klaar. Daarna alles in de auto doen, waterfles nog even vullen, en op naar de start bij de IJsherberg in Dokkum. Afscheid genomen van onze lieve gastvrouw en gastheer, het was weer superfijn dit verblijf!  Had ik eerder wel gezegd ‘als je in Dokkum bent, dan weet je dat je het gaat halen’, daar was ik nu niet zo zeker van. Paracetamol moest me er maar doorheen helpen. Dat is totaal tegen mijn principes in, ik slik dat spul liefst zo min mogelijk. Maar wat was ik er blij mee nu. Ik voelde het echt als ik er weer een of twee had genomen, het haa...

 De beide wekkers deden het prima vanochtend. Gelukkig had ik gisteravond al m’n wandeltas ingepakt en de bagage geordend. Daardoor kon ik vanmorgen iets later opstaan. Er stond beneden een prima ontbijt klaar en om kwart voor zeven sloot ik de voordeur en gooide de sleutel in de brievenbus, op naar de start. Vlakbij!  In Berlikum heb ik m’n blaren laten behandelen, die eerste 12 km waren al best pittig. Dat bleef zo, ook al probeerde ik wel te genieten van het fluitenkruid en de weilanden. Dit viel echter niet mee, want de blarenpijn ging er dwars doorheen. Maar een liedje, een gesprekje met verschillende andere wandelaars, een blokje kaas of bekertje water, het gaf toch wel weer wat afleiding. In Stiens, na zo’n 20 km was er muziek van Adri, soep, blarenpost en toiletvoorziening. Ik ben maar kort gebleven, de voeten deden erg zeer, maar doorlopen zolang het gaat leek me wel het beste. Buiten Stiens was er ook een kleine rustplek met limo en wat  stoelen. Hier heb ik een...

  Tegen half zes werd ik wakker, na een redelijke nacht. De koelelementen waren weer heerlijk koud aan de voeten.  Na een uitgebreid ontbijt pakten we de laatste spullen in, even schrijven in het gastenboek en vervolgens de wandelschoenen aan. Dat was nog even een dingetje: welke zou ik kiezen? Na twee dagen met het nieuwe paar nu toch gekozen voor de oude vertrouwde Lowa’s. Hermien bracht ons in haar auto naar de start. De bagage in de Titan-wagen en toen naar de startplaats naast de Klameare. Deze keer nam ik geen koffie, die had ik bij Hermien al gehad. Al snel trof ik Lolke en we hebben gezellig tot aan Bolsward samen opgelopen. Daar was er familie van Lolke en gingen we elk weer een kant op. Nou ja, wel dezelfde natuurlijk, maar weer met andere wandelmaatjes. Het stempelen in de Broerekerk was nodig uiteraard, maar ik had nog geen behoefte aan koffie of zitten, dus ik ben Bolsward weer uitgelopen. Pas in Skettens bij ‘frou Koops’ had ik m’n eerste pauze. En wat was het da...

 Allereerst iedereen heel hartelijk bedankt voor alle appjes en berichtjes om me aan te moedigen. Het helpt echt! En eh… ze waren vandaaag ook wel nodig. Vanmorgen was een lastige start, ik bleek toch een flinke blaar te hebben onder m’n linkervoet. Ook was ik wat misselijk en heb de helft van m’n ontbijt maar meegenomen voor onderweg. Zou dit wel goedkomen? Ik maakte me wel zorgen maar wilde het niet teveel aandacht geven. Gewoon maar beginnen en niet te hard willen lopen. En dan maar zien hoe het gaat! Lolke had weer leuke gespreksonderwerpen en ook Ruud uit Eindhoven wist me aardig af te leiden van die pijnlijke blaar. Pas na 10 km was de eerste blarenpost, in Oudemirdum. Daar is hij vakkundig geprikt en in tape verpakt door Ankie, het was het half uur wachten meer dan waard. Dankjewel Ankie! Op naar de Wieldyk, waar de zanggroep alweer een lied voor me ging zingen (3e keer!). Wat een enthousiasme, wat een vrolijkheid en wat een blij weerzien met iedereen. Deze keer onder leidin...

 Mijn hoofd zit vol gesprekken en mooie vergezichten, dus een zinnig verslag weet ik er nu niet uit te persen. Details vul ik later wel aan. Het was schitterend wandelweer. Soms zelfs aan de warme kant, maar ach dan kwam er wel weer een bocht met een verkoelend briesje. De start, altijd weer een feest met de muziek, het Frysk folksliet en het weerzien van vele bekenden. Afscheid nemen van Jelle die buiten trouwens nog een stukje filmde en daar gingen we: een knipje in de startkaart en hoppa. Het lopen ging boven verwachting goed, het was pas na Tjerkgaast dat ik de voeten echt begon te voelen. Een goede keuze om de nieuwe schoenen voor vandaag te kiezen. Een fijn weerzien was er met Lolke, we hebben ongeveer vanaf Weiden tot Boazum samen gelopen. Daar ging hij koffiedrinken, maar dat wil ik in Skearnegoutum doen, vanwege bekenden daar. En toen werd ik ingehaald door Albert, met wie ik ook nog een stukje gelopen heb. Hij heeft ook nog wat gefilmd, ik ben benieuwd en ga straks even o...

 Morgen gaat de tocht beginnen en vandaag is dus zo’n dagje met wat rommelen in huis, even naar de sportschool vanmorgen om te rekken en te strekken, even naar een adresje voor eieren, al m’n wandelsokken bij elkaar zoeken (ik blijk er 11 paar te hebben, ook leuk: voor elke stad één). Heb ik toch met elkaar nog 26 km gefietst, beweging genoeg dus nu tijd om even helemaal niks te doen. Een blogje maken, op dag 0, dat kan wel even met een kop thee in de tuin en zonder vermoeide pijnlijke voeten… van vorig jaar herinner ik me dat ik zo meestal op deze manier  m’n verslag van de afgelopen dag schreef: met m’n voeten in een emmer koud water. Het voelt als een luxe dat ik nu kan schrijven met ‘gewone’ voeten. Gisteren heb ik even bekeken of ik werkelijk zoveel minder heb getraind dan de twee voorgaande jaren. Mijn excel-bestandje gaf voor 2022 904 trainingskilometers aan in de 18 weken voor de tocht, voor 2023 840 en voor dit jaar 803. Dat scheelt dus dit jaar eigenlijk maar één ste...