Elfstedenwandeltocht 2024 dag 5

  

Het werd een onrustige nacht. Ik voelde mijn hart bonken met een veel te hoge hartslag, ik had geen koorts maar die voeten, hè. Toch maar even twee paracetamols ingenomen en toen heb ik gelukkig nog een uurtje geslapen. Ik werd wel ongerust, zou het wel verstandig zijn om de laatste 29 km nog te doen, als mijn lichaam aangaf dat het niet goed was? En zou ik het wel kunnen? 

Hoe dan ook, om half zes stond het ontbijt voor ons klaar. Daarna alles in de auto doen, waterfles nog even vullen, en op naar de start bij de IJsherberg in Dokkum. Afscheid genomen van onze lieve gastvrouw en gastheer, het was weer superfijn dit verblijf! 

Had ik eerder wel gezegd ‘als je in Dokkum bent, dan weet je dat je het gaat halen’, daar was ik nu niet zo zeker van. Paracetamol moest me er maar doorheen helpen. Dat is totaal tegen mijn principes in, ik slik dat spul liefst zo min mogelijk. Maar wat was ik er blij mee nu. Ik voelde het echt als ik er weer een of twee had genomen, het haalde die scherpe randjes eraf. 

De route ging deze keer door Damwoude, waardoor het ook iets langer werd, 29 km in plaats van 28. Het weer was fantastisch ook nu weer, niet te warm en met een vrolijk zonnetje erbij. Het eerste stukje liep ik weer met Lolke. In Rinsumageest heb ik de blaren weer even laten verzorgen, toevallig door dezelfde Rode Kruis man Willem, die ik gisteren in Berlikum ook had. Hij heeft er nog vier blaren bij doorgeprikt en daarmee kwam het totaal op elf… net als in 2022 dus, toen was het ook een elfblarentocht. Maar om het positief te houden: mijn hakken zijn helemaal blaarvrij gebleven.

Daarna nog even een kop koffie met koek en toen weer door. Ik liep een eind op met drie zussen die het ook leuk vonden om Friese liedjes mee te zingen.

In Gytsjerk, na 18 kilometer, was Jelle langs de route. Ik wilde alleen even naar het toilet, een pauze hoefde niet. Dus ging Jelle gezellig een stukje mee lopen, Gytsjerk uit. In Lekkum heb ik bij het dorpshuis even gezeten op een stoel in de schaduw en met een aardige muziekgroep. Hun muziek kon ik wel meespelen op de fluit en ik had graag langer willen blijven, maar de finish riep. Dus fluitend liep ik weer verder. Ik liep een stuk samen op met Christophe uit Antwerpen, hij had interessante verhalen over musical De Tocht. Vlak voor Leeuwarden volgde er nog een wijziging in de route, daar waren we gelukkig van tevoren via e-mail al op geattendeerd. Maar dit was ook zeker nog een halve kilometer extra. De Belg hield me aardig aan de praat maar ik vond het nu wel tijd worden voor de live locatie en even contact met Jelle, zodat hij wist waar ik was. Terwijl ik mijn telefoon pakte om het door te geven, zag ik hem in de verte al staan! De laatste pakweg twee kilometer hebben we samen gelopen. 

Gewoon maar doorgaan want de tijd begon inmiddels wat te dringen. Na de Prinsentuin zou ik de slippers aandoen, die Jelle bij zich had. Maar nee, dat zou teveel tijd nemen, gewoon maar doorlopen! Bij de Vrouwenpoortsbrug stond wandelmaatje George me op te wachten, hoe leuk was dat! Hij had een mooie bloemenketting met papieren medaille erbij voor mij, wat origineel. Zo ging ik met fluitenkruid, bloemenketting, blokfluit en startkaart over de finish, samen met Jelle en George. In de Harmonie was het zoals altijd druk, vol, luidruchtig en vrolijk. De andere keren was ik snel weer buiten, maar deze keer hebben we nog een halfuurtje binnen gezeten. De schoenen en sokken uit, de slippers aan, oh tenen wat een genot voor jullie om lekker niet meer die schoenen eromheen te hebben. Even nagepraat met George, die als ervaren wandelaar precies weet waar het over gaat. En over en weer heel veel andere wandelaars gefeliciteerd.

De paar honderd meter naar de auto gingen best goed qua lopen en al vlot reden we naar huis. Voldaan, trots en blij waren vorig jaar de omschrijvingen van hoe ik me voelde. Nu was het echt anders…ja natuurlijk: blij dat ik het gehaald heb. Maar wat overheerst is het gevoel: nu is het klaar. Ik heb het gehaald, drie kruisjes zijn binnen, maar dit ga ik ECHT niet meer doen. Vijf dagen lopen is teveel voor mij, m’n lijf kan het qua conditie prima aan alleen die blaren… verschrikkelijk. 

Ik hou van de mensen, van de gesprekken onderweg, van liedjes zingen en fluiten, maar daarvoor kan ik beter aan de kant van de weg gaan staan met m’n gitaar en m’n liedjes. Toen ik thuis mijn voeten ‘uitpakte’, bleken er nog zeker vier blaren bijgekomen te zijn, waarvan eentje spontaan opensprong en een ander als een soort ballonnetje op knappen stond. 

En toch en toch…. Het is en blijft een fantastisch evenement met geweldige mensen en een fijne organisatie. Ik zie mezelf ook echt nog wel eens één dag lopen, gewoon die geweldige sfeer meemaken. Maar vijf dagen aaneen, nee dat moet ik niet meer doen. Ik hoop niet dat ik mensen afschrik met mijn blarenverhaal. Voor iedereen is het anders natuurlijk! Mocht je toch eens de elfstedenwandeltocht willen doen, ik kan het je absoluut aanraden.

Bovenal wil ik Jelle bedanken, die me naar en van de startplaatsen en finish bracht, die meedacht in hoe ik het aan zou pakken, die ik kon bellen als het echt even niet meer lekker ging. Ja deze tocht is ‘mede mogelijk gemaakt door Jelle’, mijn rots in de branding.

En natuurlijk bedank ik alle wandelmaatjes onderweg voor de leuke contacten en gesprekken. De vrijwilligers met hun tomeloze inzet bij start, finish en onderweg, jullie hulp en aanwezigheid is zo fijn! Niet te vergeten de mensen van het Rode Kruis, en ik noem Ankie, Jan en Willem maar even apart omdat jullie mij zo goed hebben geholpen. 

En ook onze kinderen en kleinkinderen, die ieder op hun eigen manier mij ondersteunden met liedjes, foto’s, appjes of bij de finish zijn. Die ondersteuning heeft me zo goed gedaan. 

Ook andere reacties, appjes, berichtjes van vrienden, koorleden, wandelmaatjes, familie, iedereen bedankt daarvoor.

Dankjewel iedereen!