Elfstedenwandeltocht 2024 dag 4

 De beide wekkers deden het prima vanochtend. Gelukkig had ik gisteravond al m’n wandeltas ingepakt en de bagage geordend. Daardoor kon ik vanmorgen iets later opstaan. Er stond beneden een prima ontbijt klaar en om kwart voor zeven sloot ik de voordeur en gooide de sleutel in de brievenbus, op naar de start. Vlakbij! 

In Berlikum heb ik m’n blaren laten behandelen, die eerste 12 km waren al best pittig. Dat bleef zo, ook al probeerde ik wel te genieten van het fluitenkruid en de weilanden. Dit viel echter niet mee, want de blarenpijn ging er dwars doorheen. Maar een liedje, een gesprekje met verschillende andere wandelaars, een blokje kaas of bekertje water, het gaf toch wel weer wat afleiding.

In Stiens, na zo’n 20 km was er muziek van Adri, soep, blarenpost en toiletvoorziening. Ik ben maar kort gebleven, de voeten deden erg zeer, maar doorlopen zolang het gaat leek me wel het beste. Buiten Stiens was er ook een kleine rustplek met limo en wat  stoelen. Hier heb ik een halfuurtje gezeten en zag vele wandelaars voorbij komen. Ik heb genoten van de hartelijke woorden van de vrijwilligers die rode of gele limonade aanboden aan de wandelaars. Steeds weer die vriendelijkheid voor iedereen.

Toch maar weer door. Het was echt heel zwaar met die pijnlijke voeten. Ik had al een paar keer een paracetamol genomen. Even naast die lopen, dan weer naast die, dat hielp wel. Ik kwam in een gezellig groepje terecht waar een zekere Kees in zat. Dat werd dus even een spontane uitvoering van mijn liedje van Buorman Kees. En zo was er weer een kilometer bedwongen. Op naar Birdaard. Na Birdaard heb ik weer even een rustpauze genomen onder het mom van ‘mijn mobiel moet opgeladen worden’. Net toen ik weer verder zou kwam het leuke groepje weer voorbij en ze lieten mij aansluiten. Met name Ria ontfermde zich over mij en heeft me er doorheen gekletst. Daardoor ging dat laatste stuk naar Dokkum toch relatief wel goed. Intussen had ik de live locatie aangezet want Jelle was al in Dokkum en zou het laatste stukje naar mij toe lopen. 

En zo ging het ook. Ria zag Jelle al in de verte, terwijl ik Jelle op het schermpje op dezelfde plek zag, grappig. Het was vlak voor dat rare bochtje voor je Dokkum in komt. Ria ging weer verder met haar eigen groepje en ik liep met Jelle verder naar de finish. De auto stond vrij dichtbij de finish en we kwamen er langs. Dat bracht me op het idee om m’n wandelschoenen te verwisselen voor m’n slippers. Wat was dat fijn! De laatste 200 meter heb ik op slippers afgelegd. Het was feest in Dokkum, wat een vrolijke sfeer! Ik zag ook iemand die ik de dag ervoor nog moed had ingesproken, maar die toch vandaag had moeten afhaken. Het idee van uitvallen kwam zo wel even binnen bij me. Hoe dan ook, Dokkum had ik gehaald!

Het was heerlijk om in de auto m’n voeten op het dashboard te leggen, en in een mum van tijd waren we bij ons fantastische gastadres in Raard. Terwijl ik onder de douche ging, kon Jelle alvast even bijpraten met Pieter en Annemiek. We hebben heerlijk gegeten in het Posthús in Raard (toevallig aan dezelfde tafel als vorig jaar) en daarna hebben we nog gezellig met Pieter en Annemiek in de serre gezeten. Met mijn voeten in een teil koud water, heerlijk. Want o o o, wat zijn ze warm steeds. Die verkoeling is echt heel fijn. De koelelementen waren inmiddels ook weer bevroren en konden dus als een soort koude kruik dienen voor de nacht.