Weer twee dagen Drenthepad

 Mijn vorige verslag van 20 juni (het Drenthepad weer opgepakt) eindigde ik met mijmeringen over een vervolg vanuit Emmen. Voortschrijdend inzicht heeft me inmiddels doen inzien dat het handiger is om eerst route 10 en 11 te gaan lopen. Dan zitten er namelijk geen ‘gaten’ meer en is het stuk vanaf de schaapskooi op het Dwingelderveld tot aan Emmen aaneengesloten.

En er is een mooie gelegenheid om deze twee etappes te gaan lopen, tussen 10 en 11 ligt (ongeveer) Zeegse. Daar hebben we vorig jaar prima overnachtingen gehad toen we het Pieterpad fietsten. Het plan is dat we naar Gieten rijden, waar ik op 20 juni geëindigd ben. Ik wandel route 11 tot ik bij de Drentse Aa ben, dan sla ik linksaf naar de Zeegser Duinen en daar is Jelle dan ook.

De volgende dag loop ik weer terug naar de route en vervolg het laatste stukje van 11 en loop dan traject 10, naar Glimmen. Daar haalt Jelle me dan weer op. Een prachtig plan. De tas is ingepakt, de weersverwachting is uitstekend. Nu alleen nog een paar uurtjes slapen!

Inmiddels is etappe 11 achter de rug en zijn we op onze hotelkamer in Zeegse.

Het was een prachtige tocht op 17 augustus 2025. Heel afwisselend en heel goed aangegeven. En… heel veel bloeiende heide, wat is dat toch mooi. Af en toe een paar spatjes regen, maar dat was eigenlijk wel lekker fris op de wangen. Uitstekend wandelweer dus.

Loop ik hier nu in een openluchtmuseum of in een paradijs, vroeg ik me herhaaldelijk af. 

Mijn wandelstok heb ik achtergelaten op de route, verstopt bij een boom. Als hij er morgen nog staat, mag hij weer mee. Het is echt een fijne stok! Twee jaar geleden gevonden op het Drenthepad, dus daar wil ik hem ooit weer achterlaten voor een volgende wandelaar. Dat is nu het plan, maar ik weet het nog niet. Het is een hele fijne stok!

En zo is het verder gegaan op dag 2, 18 augustus. Na een heerlijk en uitgebreid ontbijt heb ik m’n rugzak gepakt, de waterfles gevuld en ik ging weer terug naar het plekje waar ik de stok had verstopt. Gelukkig was hij er nog en ik zat meteen weer op de route. Een heel stuk wat hetzelfde is als het Pieterpad. Via mooie paadjes kwam ik al snel in Zuidlaren. Het was daar erg druk en toeristisch. Bij de Jumbo kocht ik blauwe bessen, wat koekjes en twee broodjes voor onderweg. En ik was snel weer bij de bekende roodgele bordjes, ze staan heel goed aangegeven. Zuidlaren weer uit via kronkelpaadjes en heel veel springbalsemienen. Er was nu een gebied met veel water en vogels. En een enkele wandelaar. En geen schaduw meer… Inmiddels was de zon erg krachtig! Er kwam een paadje langs het Tusschenwater, maar dit bleek een enorm brandnetelveld te zijn. Ik begon dapper, maar heb toen toch maar besloten om het alternatieve pad ernaast te lopen. Na de molen was er een hoog en steil bruggetje, daar duizelde het me even maar ik heb doorgezet, het kon ook niet anders. Even later was er weer wat meer schaduw, dat was zeer welkom.

In de verte was het Zuidlaardermeer te zien, prachtig. In Midlaren had ik m’n eerste echte stop (compleet met sokkenwissel, powerbank voor de mobiel, en een broodje en blauwe bessen). Het was precies bij 8 km, dus exact halverwege de route. Leuk dat op de WandelWeb-app naast het kilometeraantal ook bankjes staan aangegeven. 

Het Noordlaarderbos was heerlijk stil en rustig, typisch Drenthepad. Inmiddels had ik contact met Jelle want het was nog onzeker waar hij me zou ophalen: in Glimmen of toch in Haren? We spraken af dat hij naar Haren zou komen en dat ik hem via de Rijksstraatweg tegemoet zou lopen. Haren is nu niet meer onderdeel van het Drenthepad, maar was het twee jaar geleden nog wel. Ik zou het dus officieel helemaal kunnen laten aansluiten op wat ik al had gelopen.

En zo is het ook gegaan. Het laatste stukje even de live locatie aan en zo liep ik naar nr 233 toe. Een paar huizen daarvoor stond ineens een kruiwagen vol kleine valappeltjes, daar heb ik ook nog wat van meegenomen. Altijd leuk, zulke cadeautjes uit de natuur.

Mooi voor 16 uur was ik bij Jelle. Er stond 24,4 km op Strava. Goed gedaan weer! Aansluitend gingen we naar de Waterlelie in Zevenhuizen om zo onze Drentse tweedaagse mooi af te sluiten. Een koude plons in het buitenbad was heerlijk en welverdiend!

Nu zijn etappe 2 tot en met 15 dus helemaal afgerond. Ergens volgend jaar hoop ik etappe 17 tot en met 20 te lopen en het grootste gedeelte van etappe 1.