Dag 5 Elfstedenwandeltocht 2023

Van Dokkum naar Leeuwarden 

Om 5 uur ging de wekker, het lijkt te wennen zowaar. Er stond een vorstelijk ontbijt voor ons klaar en om 6.15 uur nam ik afscheid van Pieter en Annemiek. Jelle bracht me bij de start bij de IJsherberg. We waren mooi op tijd en het was leuk om even een praatje te maken hier en daar, en voor Jelle was het leuk om de sfeer te proeven en de mensen te ontmoeten met wie ik nu al vier dagen optrok. 

Na het startsein om 7 uur kwam de hele mensenmassa langzaam in beweging, behalve de eersten natuurlijk,  die hebben maar één doel: de finish en wel zo snel mogelijk. Het is mooi dat dit zichzelf wel uitselecteert en dat de recreatielopers vanzelf al wat meer achterin het vak plaatsnemen. 

Tot aan Rinsumageest liep ik samen op met Lolke,  dat kwam mooi uit, want we hadden elkaar wel af en toe gezien in de afgelopen dagen, maar niet gesproken. In een mum van tijd waren we Dokkum uit. Toen pas ontdekte ik, dat ik strava en komoot niet had aangezet. De eerste 3 kilometers zijn dus niet geregistreerd. Na Rinsumageest trof ik Linda weer,  ook fijn om even te horen hoe de afgelopen dagen voor haar waren verlopen. 

Bij Oentsjerk trof ik Thea, Tinie en Grita (schrijf ik dat goed?) weer. In Gytsjerk had ik met Jelle afgesproken en daar stond hij inderdaad een filmpje te maken. Maar het was nog maar 17 km wat ik gelopen had, ik was nog niet toe aan een pauze. Dus toch maar doorgelopen, tot straks in de Harmonie!

Het was een vrolijke boel onderweg in de tuinen en op straat: veel mensen die ons aanmoedigden of gewoon zaten te kijken op hun tuinstoelen. Door naar Lekkum dus, en toen merkte ik dat m'n voeten wel even rust wilden (22 km ongeveer). Bij het dorpshuis was een stoel buiten, waar ik even kon zitten, de muziek was leuk, dus ik ben twee liedjes lang gebleven en heb ondertussen wat gegeten.

Toen weer door, ik had geen zin in een sokkenwissel omdat ik vanwege de drukpuntblaar m'n grote teen had ingepakt in vette watten. M'n tempo was niet hoog, maar wel beter dan gistermiddag, toen het onder de 5 gezakt was. Ik denk dat het nu zo'n beetje 5,2 km/u was en op het laatst 5,1.

Ik genoot intussen van het prachtige weer, de mooie omgeving, de vrolijke mensen. Er waren ook oldtimers, de enige smet op het geheel. Voor anderen vast erg leuk, maar ik kan niet tegen de herrie en vooral de stank en de vervuiling. Maar goed, er was nog genoeg leuks om wèl naar te kijken. Ik sprak ook een medewandelaar die haar zoon van 12 als metgezel had op deze laatste dag. Knap hoor van zo'n jongen!

De medeblokfluitspeler, die tenorblokfluit speelt, zag ik ook weer even. En daar was Linda ook weer even, maar we verloren elkaar ook weer uit het oog, maar zo hadden we het ook afgesproken: we zien wel hoe het loopt.

En toen kwamen we Leeuwarden binnen, de straten werden steeds bekender en daar was de Prinsentuin ook al. Daar trof ik Rob, samen met zoon Daan-Luca, zo leuk om hen even te zien. Maar ik wilde toch wel graag door naar de Harmonie en dat begreep Rob als zeer ervaren wandelaar natuurlijk wel.

Langs de enthousiaste slagwerkers naar de Vrouwenpoortsbrug en naar de finish, waar Jelle stond, samen met zwager Migchiel en schoonzus Anita. Wat een mooi moment om dan in de Harmonie het kruisje en de laatste stempel te ontvangen, en deze keer ook nog een extra insigne vanwege het 75-jarig bestaan van de elfstedenwandeltocht. 

Het grote feest hebben we al vrij snel gelaten voor wat het was, de muziek was me te overweldigend en nou ja, het was gewoon klaar.

Het was een hele mooie tocht, toch weer heel anders dan vorig jaar. Ik had nu veel minder blaren, bijvoorbeeld.  En ik had op de eerste drie dagen vaste wandelmaatjes. En ik wist beter wat er zou komen. De overnachtingen waren alledrie heel erg fijn. 

Volgend jaar weer? Laat ik dat eerst maar even parkeren. Ik zit nog op m'n roze elfstedenwolk, laat me daar nog maar even lekker zitten.