Dag 4 Elfstedenwandeltocht 2023

Van Franeker naar Dokkum 

Mijn overnachtingsplaats was op nog geen 200 meter van start en finish, wat een bofkont was ik toch. Om 6.15 uur verliet ik het prachtige huis, gooide de sleutel in de brievenbus en had een mooi uitzicht op de Voorstraat en de Martinikerk. De spelersbus van FC Heerenveen arriveerde op hetzelfde moment, en zo liep ik samen met de andere wandelaars die vanuit Dokkum gekomen waren, naar de start. Daar was koffie en een vrolijk weerzien van iedereen. Het was leuk om zo een keer heel vroeg aan de start te zijn, iedereen druppelde binnen en de straat voor het stadhuis stroomde langzaam vol.

Naast het praatje van voorzitter Eeuwe was er iemand die iets vertelde over 100.000 kilometers, maar ik kon het helaas niet verstaan. Toen kwam het Frysk volkslied, waarbij er weer vele mobieltjes de lucht in gestoken werden om het op te nemen,  en daarna werd er afgeteld, en gestart!

Over de Zilverstraat en Bloemketerp kwamen we in het Schalsumer Plan, de wijk waar ik van 1976 tot 1981 gewoond heb. Het lopen ging ondanks de blaar wel goed, de eerste stop liet ik dan ook aan me voorbijgaan. In Berlikum alleen even een sanitaire stop en toen weer door. Ik liep een tijdje met Sanne en Storm, en later met het groepje van Eddy (even lekker zingen, maar hun tempo was veel hoger, dus dat duurde maar kort). Ook trof ik Fokke en Maaike weer bij het sportveld van Stiens. Zo leuk om hen steeds weer te treffen.

Pas daar, in Stiens, nam ik even pauze, dat was na ongeveer 22 km. Daar was ook een blarenpost en daar heb ik weer dankbaar gebruik van gemaakt. Deze keer werd ik geholpen door Carolien, die de blaar bovenop m'n grote linkerteen weer doorprikte en vakkundig inpakte met vette watten. Ook plakte ze tussen andere tenen een mooi zwaluwstaartje. Alle ongemak bevond zich op m'n linkervoet. Rechts was niks loos.

Na een kwartiertje rust en een paar sneetjes brood ging ik weer overeind om weer verder te gaan, het ging inmiddels allemaal wat moeizamer. In gedachten vergeleek ik alle plekjes en paadjes met hoe het was toen ik er vorig jaar langs kwam. Daar waren toen de Vlaamse dames, daar liep ik met een vrouw die geblesseerd was en nu met de fiets verder meedeed, ook al telde dat niet voor het kruisje, ik vond het zo dapper van haar. En daar was het plekje met het bankje aan de Dokkumer Ee waar Lolke me op de foto had gezet. Ik zat er toen goed doorheen, maar eh... eigenlijk was het nu niet veel anders. O, o, o die arme voeten.

O ja, Eddy liep ook nog een stukje met me op en met een aantal liedjes en het uitwisselen van het een en ander over de tocht, kwamen we intussen bij de Dokkumer Ee. Maar daar liep ik weer een tijdje alleen.

Gelukkig had ik inmiddels een aardige medewandelaar getroffen, die veel wist te vertellen (wiskundeleraar uit Brabant en nog veel meer wetenswaardighedenover wandeltochten) en daardoor waren er zo weer wat kilometers verstreken. 

Tot even na Birdaard liep ik samen met hem, toen wilde ik echt weer even pauzeren. Even op een picknickbank met de voeten op de tafel, zodat ze wat hoger lagen. Verschillende bekenden kwamen voorbij, zoals de drie dames uit Noord-Holland. Die kwam ik echt elke dag even tegen, zo leuk!

Het was trouwens helemaal niet zo warm als dat er voorspeld was, er stond een flinke noordoosten wind en dat betekende pal wind tegen. Het werd stug doorploeteren. Ook Pytsje,  onze oudste deelneemster van 90 jaar, was aan het ploeteren. Ze was wel heel slim bezig door even te wachten op een groepje waar ze achteraan kon sluiten zodat die de wind voor haar konden breken. Als ze het tempo niet meer vol kon houden, hield ze even in totdat er een ander groepje voorbij kwam. Respect! En ik zag haar groepje steeds verder naar voren verdwijnen, wat dus betekent dat haar tempo hoger was dan het mijne. Knap hoor.

Maar toen was daar Johan op z'n klompen, die uit Kollum bleek te komen en in Deventer studeert, er waren gespreksonderwerpen te over (ik heb in Kollum gewoond, dochter woont vlakbij Deventer) en zo worstelden we ons weer enkele kilometers verder. Intussen kwam er een sms'je van Jelle dat hij al in Dokkum was en waar precies. Nou, ik moest nog een kilometer of 3 en misschien wel 4. Pfff.

Gelukkig kwam ik nog wel vooruit en er zat ook gewoon niks anders op dan rustig doorgaan. Daar was dan eindelijk het industrieterrein van Dokkum en er liepen nog steeds mensen voor en achter me. De vorige twee keren liep ik hier bijna alleen, dat was toen echt deprimerend. Wat me nu ook opbeurde was de blaasmuziek die in flarden naar me toewaaide. Johan was ik inmiddels kwijtgeraakt omdat hij kennissen aan de kant trof en daar natuurlijk even tijd aan besteedde. Ik pakte m'n blokfluit er ook maar weer bij, hier was niet meer die harde tegenwind en dus konden er wel weer wat toontjes gevormd worden.

En daar was Jelle! We liepen de laatste paar honderd meter samen naar de finish, waar er 17.40 u bij mijn stempel werd gezet. En daarna naar de auto, dus weer een stukje terug maar dat was niet erg. Ik was er!!! In de auto de sokken uit en de voeten op het dashboard. Heerlijk! Jelle had mijn bagage al uit de Titan-wagen gehaald. We reden naar ons gastadres in Raard. Een warm welkom en weerzien met Pieter en Annemiek.

Na een douche en een heerlijke koude straal water op m'n voeten werd ik weer de persoon die ik graag wilde zijn. Ik kreeg in de tuinkamer een voetenbankje onder m'n voeten geschoven en het was leuk en gezellig om zo met ons vieren bij te praten. Daarna gingen Jelle en ik naar het Posthús in Birdaard om te eten, onder andere een heerlijk vegetarisch groentestoofpotje. Later nog even een kop thee bij Pieter en Annemiek (wat een superlieve mensen zijn het toch) en toen gingen we naar onze kamer. Ik maakte vast m'n tas in orde voor de volgende dag, schreef een stukje voor het gastenboek, en bekeek wat er nog voor proviand was voor de volgende dag, en wat het beste in de tas mee kon. Van die dingen.

Deze vierde dag was zwaar, zwaarder dan dag drie. En waar dat nou aan lag? De harde wind, het veelal in m'n eentje lopen,  de blaren, de opgestapelde kilometers die gingen tellen, of een combinatie van alles?