Dag 2 Elfstedenwandeltocht 2023

Van Sloten naar Workum, 44 km

De korte versie: het was een perfecte wandeldag met stralend mooi weer, veel gezelligheid, uitstekende verzorging (hulde aan alle vrijwilligers!). Nu moe, maar voldaan, op m'n superfijne gastadres in Workum. 

De lange versie: om 5 uur zou de wekker gaan, maar om 4.45 uur had ik hem al uitgedrukt. Ik was al wakker. Rustig wat gegeten en brood gesmeerd en alle spullen bij elkaar gepakt, daarna op naar Heerenveen waar we wandelmaatje Chantal ophaalden. Mooi op tijd waren we in Sloten, zodat we eerst nog even een bekertje koffie konden drinken. De start was nu aan de Wijkelerweg, bij de brandweerkazerne. Er waren weer veel bekenden, en ook verrassende aanmoedigers.

Het was nog flink koud en er stond een harde wind. Het was dan ook prima om na het startschot in beweging te komen. Warmlopen! Burgemeester Veenstra was er ook om de startkaarten te knippen. Tot aan Wijkel was het druk omdat de deelnemers nog dicht bij elkaar liepen. Pas bij Sondel begon het wat te verspreiden,  had ik het idee.

Het landschap was weer wondermooi: glooiend, groen en met de ochtendzon zo laag was er een hele mooie lichtval. In Oudemirdum zouden we in het dorpshuis even een sanitaire stop doen, maar er stond een enorme rij. Laat maar, dan maar naar de Wieldyk in Mirns. Die 7 km kon er nog wel bij.

Daar bij de Wieldyk waren er twee verrassingen: net als vorig jaar werd ik toegezongen door de zanggroep, die ik zelf in 2017 was gestart, in combinatie met de Bakhúster Heechsjongers. De tekst staat op één van de foto's. Ontzettend leuk, en ik voelde me zeer vereerd. Toegezongen worden door een 40-koppig koor gebeurt me niet elke dag! En dan het weerzien met al die lieve zangvrienden, geweldig. Ik zag trouwens ooķ nieuwe gezichten,  de groep wordt elk jaar groter, lijkt het wel. 

De andere verrassing was dat Radio Spannenburg present was en mij ging interviewen. Over de zanggroep, het onstaan en ook over de elfstedenwandeltocht zelf. Er werden ook filmopnames gemaakt. Ik lees net dat die op zaterdag bij Gaastnijs worden uitgezonden. 

Al met al een bijzonder intermezzo, ik zou eigenlijk een sokkenwissel doen, maar daar kwam ik niet eens aan toe. We gingen weer verder en pas later  bij het monument,  heb ik de sokken verwisseld. Intussen hadden we Pietsje gespot en het was erg leuk om even met haar op te lopen. 90 jaar en dan nog de elfstedenwandeltocht lopen, petje af! Ook troffen we Thea en Tiny weer,  leuk om nog even verder te praten.

Intussen naderden we Stavoren. We kregen een stukje oranjekoek aangeboden, lekker. Bij de stempelpost haalden we onze eerste stempel van de dag en ook hier was weer een enorme rij bij de toiletten. Ik kon intussen wel even de krant lezen met de benen even languit. Heerlijk zo'n andere houding.

We vervolgden onze weg en inmiddels begon het wat op ploeteren te lijken, maar er zat niks anders op dan gewoon maar door te gaan. In Molkwar (Molkwerum) hadden we weer een stop met sokkenwissel en voetinspectie (Nog steeds geen blaren, maar wel heel warme voeten). Ha, daar zaten Sanne en Storm ook, leuk om even bij te praten. In Hindeloopen hebben we na de stempel even koffie gedronken, met de benen languit. Het was intussen 15.00 uur. En ook hier troffen we Adri weer met z'n gitaar, hij wilde nog wel 'Wêrst ek bist' met me zingen,  net als gisteren,  maar we hadden lang genoeg pauze gehad, dus we gingen door. Het was prachtig om het liedje nog te horen terwijl we al een paar straatjes verder waren. Dankjewel Adri!

Het laatste stukje naar Workum wachtte ons nu en eigenlijk ging dat best goed. Niet meer met een vlot tempo, maar wel gestaag. En in de luwte van de dijk heb ik nog even de blokfluit gepakt en wat deuntjes gespeeld tijdens het lopen. Ondertussen genietend van de schapen, het fluitenkruid en de schitterende wolkenluchten.

Om 16.55 u werden onze kaarten gestempeld. Chantal mocht haar medaille in ontvangst nemen (daglopers krijgen een medaille) en ik haalde m'n bagage uit de kar. Al heel snel was Hermien er met de auto en na nog wat bagage voor een andere gast te hebben opgehaald, gingen we naar Hermiens huis.

Heerlijk even bijkomen met een kop thee, een zelfgebakken havermoutkoekje en nog een koek, gezellig bijpraten en afspreken hoe laat het ontbijt morgen is. 5.45 u, prima. Ik voel me hier, net als vorig jaar, heel erg welkom en thuis. Ik heb dan ook besloten om lekker hier te blijven, ik had gelukkig genoeg proviand bij me. En ik heb nu alle tijd om appjes en mails te lezen, foto's van vandaag te bekijken, en natuurlijk: dit verslag te schrijven. En de voeten goed te verzorgen, ik zie nu helaas dat er toch een blaartje verschenen is. 

Morgen hoop ik Riemer en Saar (zoon en schoondochter) bij de start te ontmoeten en ga ik met hen samen naar Franeker lopen. Het zijn dagen vol afwisseling zo!